عید نوروز رسید

عیدی که از آن میروید سبزه و گل

و صدای چهچه بلبل

صبح هنگام ،طلوع خورشید رسید

فلقش را باد دید

با نسیم بهاری از جانب خورشید

تبریک گویان رفت بر سر هر خانه ای

پدرم می گوید:

فرزندم عیدت مبارک

سال نو تغییری به فواره ی هوش بشری است

تحولی خیر

ز خلق و خوی هر انسان

خلق خرم و از دلشان پرتو نور

با جامه های نو

سال نو ،صفحات دفتر مشق زندگی ات را،

با تمام خوبی ها و بدی ها خط میزند

و تو از نو شروع به نوشتن خواهی کرد.

صدای ضعیفی از داخل اتاق می آید...

مادرم میگوید:

سر سفره ی ما از هفت سین خبر می آرد...

در قسمت راست ظرف ماهی

در سمت چپش هست سبزه

در جوارشان آیینه است و قرآن می درخشد

با تمام وجود می گوید: سال بعد انشالله

از جانب حضرت الله

فرج مهدی موعود رسد

عالم از نور منور گردد

دل هر غمزده خرسند گردد...

مبین نهاوندی/نوروز 1387

فضاى انتخابات، باید فضاى سالمى باشد؛ فضاى تبلیغات، باید با فضاى پروپاگاندهاى معمول دنیا تفاوت داشته باشد... مبادا در روزنامه یا در رسانه‌یى - به هر نحوش - یا در تبلیغاتى، طورى حرف زده بشود که مردم را نسبت به انتخابات دودل بکنند.           البته این مردم دودل نمى‌شوند...

^{حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:}

^{« سوگند به خدا، كسي كه حقيقت سجده را در عبادات خود بياورد، هرگز دچار خسران نخواهد شد»}

^{در اين جا اين سئوال مطرح مي شود كه حقيقت سجده چيست؟
«سجده » در ظاهر وقتي انجام مي‌شود كه شخص بر زمين بيفتد و همه‌ي اشيا و افراد دور و بر خود را از جلو چشمش دور كند. در باطن نيز حقيقت سجده حاصل نمي شود مگر با فاصله گرفتن قلب و روح و خواست از آنچه غير خداست و روآوردن تمام به مقام عبوديت در مقابل خداوند، كه در نهايت به مقام « فناء » منجر خواهد شد كه برترين مقام كمالي براي انسان است.}

^{در روايات آمده است كه سجده برترين اعمال بدن است و از ساير عبادات در نوراني كردن شخص، مؤثرتر.}

^{امام صادق عليه السلام فرمود:« نورانيت را در گريه و سجود يافتم.»
و روايت شده كه نزديك‌ترين حالات بنده به خداوند، حال سجده است؛ بخصوص اگر گرسنه باشد و سجده را با گريه همراه كند.}

^{حضرت امام سجاد عليه السلام سجده هايي بسيار طولاني داشت.}

^{امام صادق عليه السلام فرمود: هر گاه حضرت علي بن الحسين عليه السلام به نماز مي ايستاد، رنگش تغيير مي كرد، و هر گاه به سجده مي‌رفت، سر بلند نمي‌كرد تا وقتي عرق از سر و رويش مي‌باريد.}

^{و در روايتي ديگر فرمود: حضرت علي ابن الحسين عليه السلام بسيار گريه مي كرد و يكبار كه در كوه « جبان » (در اطراف مدينه) به سجده رفته بود، پس از اينكه سر از سجده برداشت، محل سجده‌اش گويا در آب فرو رفته بود.}

^{بحارالانوار، ج46، ص64، ح23 - اصول كافي}